Vereniging 1e Poolse pantserdivisie Nederland   

Terug

Actueel archief 2010

 

 

30 januari 2010

Herdenking te Capelsche Veer

top


10 april 2010

Emmen, Herdenking

Om een goed overzicht te geven over de herdenking in Drenthe en Groningen zal dit boekje in een trilogie veranderen; ik zal proberen het kort houden. Vanaf 8 april tot en met 5 mei werden in Drenthe en Groningen herdenkingen gehouden. Het is 65 jaar geleden dat soldaten van de 1e Poolse Pantserdivisie trokken door deze provincies en brachten aan de bevolking hun ontnomen vrijheid terug. Toen waren wij nog met velen – bij deze herdenkingen stond ik vaak alleen… Op 10 april ’10 was ik in Emmen. Ik werd verrast door drie jonge mannen uit Breda, gestoken in Poolse uniformen en ze brachten de vaandel mee. Er waren hier twee oud-strijders aanwezig, een die hier woont dhr. W. Siudmiak en een uit Utrecht.

Er waren veel jonge mensen met kinderen, ook schoolkinderen, die mooie gedichtjes hebben voorgedragen Ik heb hier de tekst uit het liedje: KOM  BEHOUDEN TERUG voorgedragen. De toespraak van de burgemeester was gericht op de 65 jaar geleden herwonnen vrijheid. Die zoveel levens heeft gekost, en onze taak is deze vrijheid goed bewaken!

Tekst van: Oud-strijder 1e Poolse Pantserdivisie Edward L. Szczerbinski

top


12 april 2010

Herdenking te Stadskanaal

Om 10.30 uur werden wij – mijn vrouw en ik – verwacht op de Hoge School Noorderpoort. Twee studentes begeleiden ons naar de aula waar wij door de docente, mevr. Feringa, en burgemeester, mevr. Galama, werden verwelkomt. Na wat genuttigd te hebben, gingen wij naar het Gen. Maczek monument –  Hogeschool heeft dit monument geadopteerd en onderhoud het. Ik heb hier namens de 1e Poolse Pantserdivisie korte toesprak gehouden en ook een gedicht  voorgedragen.“Stadskanaal,Stadskanaal

 Ik kom al…” Hier waren ook de dochter en zoon van oud-strijder Podgórski aanwezig, en ook de kunstenares van het monument. Terug naar de aula voor een hapje en drankje en gezellig samen zijn met de studenten, burgemeester Galama. docente Feringa en de schoolleiding. Het viel me op dat de studenten zoveel belangstelling toonden voor deze herdenkingen, en zo trots waren voor Generaal Maczek monument te kunnen zorgen.


Voor deze gelegenheid had de kunstenares dit monument helemaal gerestaureerd.

Tekst en foto’s van: oud-strijder van de 1e Poolse Pantserdivisie, Edward L. Szczerbinski

STADSKANAAL 1945 – 1995

BEVRIJDING

Stadskanaal, ik ben er al
En ik zie je vrolijk lachen, dansen en springen
Maar voor mij is het nog te vroeg te gaan zingen
Want Stadskanaal, ik heb nog een ideaal

Ik word nog verder gedreven
Maar hoe zoal ik het beleven
En zal ik het nog overleven

Oh Stadskanaal, wat  zou ik heel graag nu al
Ook in mijn eigen vaderland
Een stukje land
Aan een rivier of een kanaal zo als hier
Willen bevrijden

 

Zeg Stadskanaal, ken ik je al
Helaas in mijn memorie
Was de tijd niet meer toereikend voor ook nog deze glorie

Velen van ons moesten voor de vrijheid alles geven
Zelfs hun leven

 

Gedicht opgedragen door Oud-strijder 1e Poolse Pantserdivisie Edward L. Szczerbinski

top



12 april 2010

Herdenking te Buinen

Om 18.00 uur  Welkom door Klaas Klasens, voorzitter Burgemeester Marco Out had lovende woorden voor de Poolse soldaten, die zo ver van eigen vaderland hier aan de mensen, door de vijand ontnomen vrijheid teruggaven. Daarna spraak Anastacia van der Werff-Podgórski over bepaalde situaties hier.

Ook ik heb hier de tekst: KOM BEHOUDEN TERUG voorgedragen en nog andere gedichtjes aan de burgemeester aangeboden.

Daarna gingen we naar het monument – ik in een Willy jeep 400 meter verder op.

Na de ceremonie terug in het hotel ging ik op de piano ‘Kom Behouden Terug` spelen. Dochter van Podgorski ging zingen en ik liet de pianist en de trompettist verder spelen. Het was voor mij een belevenis liedje die ik voor de 65e herdenking heb geschreven hier ten gehore brengen. Ook hier was mij collega W. Siudmiak aanwezig.

Ook hier staan soldaten van de 1e Poolse Pantserdivisie voor hun inzet bij de bevrijding hoog in het VAANDEL.

 LIED  65 JAAR HERDENKING: KOM BEHOUDEN TERUG…

Waar de vrede is verdwenen, en de vrijheid een luxe is Dictatuur trapt op je tenen, en je huis een bajes is. Zachtjes praten is geboden, want de vijand ziet en hoort Zich verzetten is verboden, want dat kost je soms de dood

Om de vrijheid weer herwinnen, kost je tranen zweet en bloed Velen zonen uit gezinnen, vochten met hun angst en moed Voor het kruisje als beloning, van president of koning En de bloemen bij het kruisje, rood  wit oranje en blauw.

Tulp narcis en ook een roosje, legt een moeder op de dauw In gedachten diep verzonken, denkt ze aan de tijd van toen Ze het leven heeft geschonken, aan haar hier begraven zoon Die voor vrede gaf zijn leven, onze vrijheid ons leven

Heeft gevochten voor de vrede, en dit graf is de reden Toen gevochten voor de vrede, en dit graf is de reden.

Tekst en foto’s van: Oud-strijder van de 1e Poolse Pantserdivisie, Edward L. Szczerbinski

top


16 april 2010

Ter Apel

Deze dag zal ik niet gauw vergeten!

Op 16 april jl. werd in de provincie Groningen een expositie gehouden over ‘bezetting en bevrijding van Westerwolde en de Kanaalstreek`
Welkom door Alie Noorlag voorzitter;
Toespraak door Jaap Spanninga, herinneringen aan 1940-’45;
Opening expositie door burgemeester Leontien Kompier van de gemeente Vlagtwedde.
Omdat ik met het 2e tankbataljon ook in deze gemeente gevochten en bevrijd heb, werd ik uitgenodigd bij de opening van de expositie aanwezig te zijn.

Het was voor mij een grote verassing toen de burgemeester mij verzocht op het podium te komen. In haar toespraak zei ze: “onze gemeente had tot voor kort nog geen wet om een ereburger te kunnen benoemen. U, als bevrijder van onze gemeente heb ik de eer met de nieuwe wet u te benoemen tot de ‘eerste ereburger` van de gemeente Vlagtwedde.

Gefeliciteerd…”

P.S. Het is voor mij mooie herinnering aan de 65e herdenking .

Tekst van: Oud-strijder van de 1e Poolse Pantserdivisie, Edward L. Szczerbinski

  

 

 

 

 

Poolse militairen aan de Hoofdkade tegenover de Oudeweg. Poolse militairen waren in 1945 in verschillende panden in Ter Apel ingekwartierd.

Poolse bevrijder eerste ereburger van Vlagtwedde

Bron: Dagblad van het Noorden, Groningen, 16 april 2010.

Ter Apel -  Vlagtwedde heeft haar eerste ereburger. Zijn naam: Edward Ludwik Szczerbinski. Een Poolse oud-militair die 65 jaar geleden een deel van de gemeente mee hielp bevrijden.

De gemeenteraad besloot vorig jaar een penning en speld te geven aan mensen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor Vlagtwedde. Een onderscheiding die tot nu toe nog niet werd uitgereikt. Vrijdag was de primeur dus voor de 83-jarige Szczerbinski. Hij bezocht in Ter Apel de opening van een expositie over de oorlog in en de bevrijding van Westerwolde en de Veenkoloniën en werd daar verrast door burgemeester Leontien Kompier.

Zij gaf hem de onderscheiding en vertelde dat Alie Noorlag (foto), één van de organisatoren van de expositie, de oud-militair had voorgedragen. "Wij hebben die voordracht gehonoreerd. De heer Szczerbinski was in 1945 marconist op een tank en hielp Bourtange en Ter Apel mee bevrijden. Hij woont nu in Den Bosch maar komt regelmatig in onze gemeente. Hij verdient deze onderscheiding."

Burgemeester Leontien Kompier overhandigd de penning aan de eerste ereburger van Vlagtwedde : Edward Ludwik Szczerbinski.

    

                          

 

Volop belangstelling voor de 1e ereburger met zijn vrouw.

 

 

 

 

 

                       

 

  

Het trotse echtpaar Szczerbinski.

 

 

 

 

 

 

 

Het Bestuur en de Redactie feliciteren hartelijk de heer Edward Szczerbinski ter gelegenheid van de benoeming tot de 1e ereburger van Vlagtwedde!


In gesprek met de Poolse oorlogsveteraan, de heer Jan Poplawski.

Op een mooie herfstdag zit ik aan tafel met de heer Poplawski. Ik kwam voor een interview. Na het verzoek hem enkele vragen te stellen over zijn belevenissen in de 2e wereldoorlog gaf hij te kennen dat hij daar liever niet over sprak omdat hij daar dan enkele dagen van streek van zou zijn. Zo was tenminste zijn ervaring.

Na een algemeen praatje stemde hij toch in om in het kort iets over het oorlogsverleden te vertellen.

Op 23 augustus 1939 sloten Nazi-Duitsland en de Sovjet-Unie het Molotov - Ribbentroppact, een niet-aanvalsverdrag. In de geheime protocollen van het verdrag werd Oost - Europa in een Duitse en een Sovjet invloedssfeer verdeeld. Dit verdrag gaf Hitler de vrije hand om anderhalve week later, op 1 september 1939, Polen binnen te vallen. De Sovjet-Unie viel op 17 september het oosten van Polen binnen. De Duitse Wehrmacht en het Rode Leger trokken op tot de Curzon-linie, de demarcatielijn die in het Molotov - Ribbentroppact was overeengekomen.

Duitsland en de Sovjet-Unie zijn natuurlijke rivalen geworden in de strijd om de hegemonie in Europa. De betrekkingen tussen beide landen werden echter steeds meer gespannen.

Op 22 juni 1942 heeft het Duitse leger toch de Sovjet-Unie aangevallen. Stalin zocht steun bij de Alliantie en Polen. Er werd tussen Polen en Sovjet-Unie een verdrag getekend op 30 juli 1941. Toen werd “amnestie” afgekondigd betreffende de Polen die in 1939 krijgsgevangen waren genomen én de Polen die gedeporteerd waren naar de werkkampen in Sovjet-Unie. De Polen kwamen voegden zich bij Generaal Anders, die een Pools leger aan het vormen was. Ze mochten via Perzië vertrekken. Wat volgde was een barre tocht van de vrijgelaten uitgemergelde Poolse krijgsgevangen en burgers over duizenden kilometers, deels te voet, langs de Kaspische Zee naar Perzië.

Voor de oorlog woonde Jan Poplawski in (het huidige) Wit-Rusland, waarvan destijds een deel bij Polen hoorde en in september 1939 door Sovjet - Unie werd bezet.

In 1942 als 17-jarige ging ook Jan met zijn familieleden naar de Kaspische Zee. Kort daarna werd hij in het leger ingelijfd. Het grootste deel van de soldaten die uit de Sovjet-Unie waren geëvacueerd kwamen ook uit Oost - Polen en hadden onder onbeschrijfelijke omstandigheden in de Sovjet-Unie vastgezeten.

Na vele omzwervingen raakte hij betrokken bij de slag om Tobroek, een belangrijke havenstad aan de Middellandse Zee in Oost-Libië. Voor beide partijen, maar vooral voor de Britten, bood dit een mogelijkheid tot bevoorrading bood waarbij men niet afhankelijk was van de slechte en honderden kilometers lange woestijnwegen in het gebied. Daar zag Jan verschrikkelijke dingen. De geallieerden hadden de slag op 13 november 1942 eindelijk gewonnen. Via Sicilië, kwam Jan in Italië terecht.

Ook daar vocht hij mee aan geallieerde zijde bij de slag om Monte Cassino in 1944. De verovering van Monte Casino maakte de opmars van Britse en Amerikaanse troepen naar Rome mogelijk. Rome viel op 4 juni 1944.

Net na de oorlog kwam hij vanuit Engeland via Hoek van Holland Nederland binnen en vestigde zich in Brunssum. Zoals de meerderheid van de Poolse soldaten verkoos Jan de ballingschap boven de terugkeer naar het inmiddels door de Sovjet-Unie bezette Polen.

Hij heeft heel veel moeite moeten doen, om in contact te komen met zijn familie. Hij wist niet waar die toen woonde. Via diverse organisaties is het hem uiteindelijk gelukt om zijn familie te traceren in Wit-Rusland. Hij gaat er regelmatig op bezoek ook al wonen ze honderden kilometers uit elkaar.

Hij huwde een Nederlands meisje en kreeg met haar 2 dochters. Inmiddels heeft hij 4 kleinkinderen en is zijn vrouw enkele jaren geleden overleden.

Hij is volledig “ingeburgerd” in Limburg en heeft daar vele contacten, die het gevolg zijn van zijn jarenlange vrijwilligerswerk. Zo was hij bijna dagelijks als vrijwilliger aanwezig in Het Elders Hoes in Hoensbroek, een ontmoetingscentrum voor Limburgse Veteranen.

Het Elders Hoes zelf wordt gerund door veteranen van missies in Libanon, Cambodja, voormalig Joegoslavië, Nieuw Guinea, voormalig Nederlands Indië en zelfs WOII.

Daar er in het Zuid-Limburgse, waar hij nog steeds woont, geen Poolse veteranenvereniging was en is, heeft hij zich aangesloten bij Poolse veteranenverenigingen in Nederland o.a. bij de Vereniging van de Poolse Oud-strijders (SPK) met zetel in Utrecht en later bij de Vereniging 1e Poolse Pantserdivisie Nederland met zetel in Breda. Hier voelt hij zich “thuis” onder voormalige oud-strijders.

Hij sprak de hoop uit dat het contact met de veteranen behouden blijft evenals de jaarlijkse herdenkingen, ondanks het feit dat het inmiddels al zo’n 65 jaar geleden is dat de 2e wereldoorlog beëindigd is.

Tekst: Kasia Daniëls en foto: Krystyna Stopa - Konowrocka

top


5 mei 2010

Dodenherdenkingen te Breda

"Vrijheid Wereldwijd"

Dit lustrumjaar vieren we dat we 65 jaar geleden zijn bevrijd en herdenken we de opofferingen die daarvoor tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gebracht. Een mooi moment om ons af te vragen hoe de vlag van de vrijheid erbij hangt. Wat is er nodig om vrijheid wereldwijd dichterbij te brengen?

Niet alleen wereldwijd, waar naast veel vrijheid ook veel oorlog en onderdrukking bestaat, maar ook in eigen land. Daar is vrijheid toch vaak minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Velen immers voelen zich onzeker. Zij hebben het gevoel dat ze niet of nauwelijks greep hebben op de wereld om hen heen. Niet op de bureaucratie die ze als verstikkend ervaren, niet op de politiek waar ze vaak weinig vertrouwen in hebben en al helemaal niet op de grillen van de economie en het bedrijfsleven. Alle reden dus om onze vrijheid nog eens grondig te doordenken. Wat is er nodig om vrijheid wereldwijd en in eigen land daadwerkelijk dichterbij te brengen?
Om daarover een discussie op gang te brengen, kiest het Nationaal Comité 4 en 5 mei voor het jaarthema 2010 een andere vorm dan voorgaande jaren. In plaats van zelf op zoek te gaan naar antwoorden, vraagt het Nationaal Comité mensen om hun voorwaarden voor vrijheid te formuleren. Voorwaarden voor vrijheid waar iedereen op deze wereld recht op heeft. De uitdaging is hierbij niet te zoeken naar individuele vrijheden, maar naar universele randvoorwaarden waarbinnen mensen wereldwijd hun eigen vrijheid kunnen vormgeven. Door dit jaar uitsluitend op zoek te gaan naar de voorwaarden voor vrijheid willen we een basis leggen voor het thema vrijheid wereldwijd van de komende vijf jaar.

 

Het was weer een indrukwekkende plechtigheid daar in het Valkenberg park bij het monument  ,,De Vlucht,,   

top


5 mei 2010

Dodenherdenking in Oosterhout

17.40-17.50: Herdenking bij oorlogsgraven aan Nieuwe Bouwlingstraat. 18.00-18.15: Herdenking op Pools militaire ereveld, Veerseweg.

Burgemeester Huisman houdt toespraak en legt een krans namens de gemeente Oosterhout. Leerlingen basisschool Rubenshof dragen gedichten voor.

19.00-19.15: Verzamelen op voorplein stadhuis voor centrale dodenherdenking.

19.20: Stille tocht naar bevrijdingsmonument in stadspark voor plechtigheid met medewerking van Koninklijke Harmonie, Showkorps Revival, Oosterhoutse Nachtegalen, Gemengd Zangkoor Oosterheide en een leerlinge van het Mgr. Frenkcen College. Aansluitend leggen van kransen en bloemen.

20.00: Herdenking Mariakerk, Wilhelminalaan 63. Een minuut stilte, waarna theoloog Franck Ploum dagboekteksten en brieven voorleest van Etty Hillesum, die op 29-jarige leeftijd in Auschwitz omkwam. Muzikale omlijsting door Jetje van Wijk (piano) en Ingeborg Verhoeven (harp). Zij spelen muziek van Schubert en Scarletti. Kaarten à tien euro zijn verkrijgbaar bij Mariakerk, boekhandel Het Verboden Rijk en centrale bibliotheek van Theek5.

top 


5 mei 2010

Herdenking te Oude Pekela

Na Ter Appel en Stadskanaal, heeft ook Pekela via het boek “Bourtange” van auteur H. Volders (waar ik ook mijn medewerking heb verleend) mij gevonden.

Op 4 mei werden wij (mijn vrouw en ik) in 5 sterren hotel Landgoed Westerlee verwacht. Daar kwam de heer Bert Blauw – voorzitter Oranje Bevrijding Comité Pekela- kennis met ons maken. Het ontvangst in het hotel en de voorzitter waren geweldig!

Wij voelden ons meteen thuis. De heer Blauw vertelde ons, dat de heer Andries Brans om 18.30 uur komt ons ophalen voor de OFFICIELE  HERDENKIGNSPLECHTIGHEDEN.

Hier heb ik namens de 1e Poolse Pantserdivisie tussen twee Poolse dames in folklore kleding bloemen gelegd bij herdenkings-monumenten in Nieuwe / Oude Pekela.

Terug in het hotel – onder een drankje- hebben de heren Blauw en Brans  het  programma voor de volgende dag, 5 mei, met mij doorgenomen.

Bevrijdingsdag, 5 mei.

Om 10.30 uur werden wij door de heer Brans afgehaald voor DE CEREMONIE BEVRIJDINGSVUUR & ONTHULLING BEVRIJDINGSMONUMENT.

Het weer was schitterend, het leek of alle inwoners uit die plaats waren komen kijken, zo druk dat het was. De burgemeester …..zei in zijn toespraak:”De eer om dit monument onthullen komt aan diegenen, die ons 65 jaar geleden hebben bevrijd, oud-strijder Edward L. Szczerbiński van de 1e Poolse Pantserdivisie en oud-strijder Jaak Daemen van Belgische SAS regiment.

Na onthullen van het monument heb ik een korte toespraak gehouden:

Ze moeten het hebben alleen van lezen en horen zeggen van mensen die dat hebben meegemaakt.Voor de oudere generatie onder ons is dit monument een open boek: Aangekomen bij de laatste bladzijde, beginnen ze opnieuw te lezen, ze kunnen het niet laten. Vaak hoor je mensen zeggen: je moet er niet meer aan denken, dat moet je vergeten… Ik zou liever het woordje vergeten willen vervangen door: je moet er mee leren leven; dat heb ik ook moeten doen, vergeten doe je nooit.

Als een oud-strijder aan het graf van zijn kameraad staat, staat daar alleen maar een leeg body: op zo`n moment verlaat zijn geest het lichaam en op zoek is naar als in de door de mist steeds een vager wordend verleden, tastent en zoeken nog steeds, tot op heden, helaas niemand antwoordde, No Body!

Ik heb het antwoord zelf moeten bedenken:

Gedicht: “Denk je nog steeds aan mij, mijn vaderland…”

Na de ceremonie een hapje en een drankje en we begonnen met 70 voertuigen aan een 13 km lange bevrijdingsoptocht. Na de optocht hebben we in ons hotel gegeten . Om 19.30uur werden we afgehaald voor de Bevrijdingsavond waar ook een Poolse Zanggroep in klederdracht optrad. Na een paar onvergetelijke dagen namen we de volgende dag, 6 mei, afscheid en begonnen aan de 250 km lange rit…

PS.  Wat ons in Drenthe en Groningen is overkomen is in woorden niet uit te drukken.

DENK JE NOG STEEDS AAN MIJ MIJN VADERLAND…

Want jouw vrijheid heb ik duur betaald             
Over het hele land
Liggen wij her en der verspreid
Het witte kruisje
Rondom het groene gras
Dat is mijn ondergronds huisje
Ben ik blank, zwart of van een ander ras
Ik zeur niet en uit geen enkele klacht
Ik lig hier al vanaf de laatste veldslag
Tussen de wortels van de beuken en eiken
Naast de armen en de rijken
Jij ziet nog steeds de zon en de maan opkomen en ondergaan
Bij mij is alles al ondergegaan
Bij jou schiet nog steeds de vijand op de vijand
Bij mij rust de vijand naast de vijand
Want in mijn ondergronds vertrek
Is aan rust en gelijkheid geen gebrek
DENK JE NOG STEEDS AAN MIJ MIJN VADERLAND…

Oud-strijder van de 1e Poolse Pantserdivisie Edward L. Szczerbinski

Pas dan als je er niet meer bent
Das pas krijg  je een monument
En je behoort niet meer tot de doden, stervenden
Maar diegenen die we vandaag herdenken, die gesneuvelden.

top


9 mei 2010

NAVO-troepen in militaire parade in Moskou

Voor het eerst zijn NAVO-troepen mee opgestapt in een grote militaire parade op het Rode Plein in Moskou. Dat gebeurde ter gelegenheid van de 65e verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog.

 

Tienduizend Russische soldaten en tientallen militaire voertuigen staken het Rode Plein in Moskou over. Ook enkele tientallen Franse, Britse, Poolse en Amerikaanse soldaten namen deel aan de optocht.

Naast president Dmitri Medvedev werd de parade ook bijgewoond door een twintigtal buitenlandse staatshoofden en regeringsleiders, onder wie de Duitse kanselier Angela Merkel (foto) en de Chinese president Hu Jintao.

Het was de grootste militaire parade die Rusland organiseerde sinds de val van de Sovjet-Unie in 1991. Rusland wilde ook tonen dat het militair nog meetelt. Zo rolde over het Rode Plein allerlei nieuw materieel, gaande van nieuwe jeeps tot nieuwe luchtafweerraketten. Zelfs drie zware intercontinentale raketten reden mee in het gemotoriseerd defilé. Een luchtdefilé van 127 toestellen sloot de parade, 65 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog waarin meer dan 26 miljoen Sovjetburgers omkwamen.

 

Poolse militairen en de Overwinningsparades

 

Poolse militairen namen voor de 2e keer deel, sinds 1945, aan het defilé ter gelegenheid van de Bevrijdingsdag op het Rode Plein te Moskou. Dat gebeurde ter gelegenheid van de 65e verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Aan deze parade namen representatie-eenheden van het Poolse strijdkrachten deel, die tijdens de 2e wereld oorlog tegen het Duitse leger, ook op het gebied van Sovjet Unie gevochten hebben.

Poolse militairen namen deel in het veroveren van Berlijn en daarna marcheerde een representatie-eenheid met vaandels, als enige buitenlanders, in de Overwinningsparade in Moskou op 24 juni 1945.

Volgens historicus Aleksej Isajew, in de aanval op Berlijn in 1945 namen  twee Poolse legers met meer dan honderdduizend militairen deel.

 

Maar op verzoek van Stalin, hebben de Poolse militairen geen uitnodiging gekregen om deel te nemen aan de Overwinningsparade te London in 1945. (Alleen Poolse piloten van Bataljon 303, die in de Slag om Engeland deel genomen hebben, kregen een uitnodiging. Maar ze weigerden om er een uitzondering te zijn.) Sinds die tijd waren de Polen voor geen een van volgende parades uitgenodigd.

 

Pas op 10 juli 2005, nadat Britse regering de Poolse inbreng in Overwinning officieel heeft erkend, werden zowel de Poolse oud-strijders (17 uit Polen) en Polen, die in het Groot Brittannië wonen, uitgenodigd om deel te nemen aan parade ter gelegenheid van de 60e verjaardag van het einde van de Tweede Wereldoorlog. De Britse overheid heeft besloten om deze tussen mei – eind van oorlog in Europa en augustus – eind van de oorlog op de Stille Oceaan te organiseren.

Zullen in juni 2010 aan The Mall - laan weer Poolse vlaggen wapperen en zullen er Poolse militairen marcheren?

 

 

 

 

 

 

 

Poolse representatie-eenheden tijdens parades in Moskou:
eerste foto links 1945
foto rechts 2010

 
top


14 mei 2010

Dodenherdenking in Alphen                                                       

Een van de weinig bewaarde beelden van de bevrijding 5 mei 1944 van Alphen 66 jaar geleden. Huizen in onder andere de Raadhuisstraat en Schellestraat worden getroffen. Later wordt alle oorlogsschade op papier gezet. Die opgave luidt: 30 verwoeste, 10 beschadigde en vier licht beschadigde landbouwschuren. Eén verwoeste fabriek en 13 zwaar beschadigd. Van de leerlooierijen zijn er  vijf zwaar en drie licht beschadigd, 69 woonhuizen zijn nagenoeg onbruikbaar en 155 hebben minder of meer schade opgelopen. De kerk is zwaar beschadigd en de toren verwoest. Buiten de schade aan gebouwen en dergelijke zijn er 165 paarden, 655 koeien, 516 varkens, 1500 kippen, 20 schapen en 5 geiten gedood en 75.000 kilogram voederbieten, 80.000 kilogram stro en 230.000 kilogram hooi verloren gegaan.

 

Ook dit jaar was ons bestuur weer aanwezig bij de herdenking in Alphen, en werd er een krans gelegd bij het monument aldaar. (zie foto's beneden)

      

top



De foto hiernaast, met het Pools muziek korps,  is gemaakt op de Markendaalseweg. Op de achtergrond zie je rechts de Haagdijk.

Zij komen waarschijnlijk terug van de herbegrafenis van Poolse militairen op Zuylen. Van deze plechtigheid zijn meer foto's in omloop. Bijvoorbeeld een waar de zes kisten op staan.

Ik denk dat ze allemaal verloren gegaan zijn maar deze had ik toevallig nog zelf. Deze foto beneden is gemaakt door Jozef Wisniewski. Op deze foto, zie je dat ze op weg zijn naar Zuylen. Het is hetzelfde orkest, kijk maar naar de grote toeter die rechts achter aan loopt.

Waarom die herbegrafenis?
 

  

De heer Quadekker van de het comité Nederland - Polen vond dat de gesneuvelde Polen bij Ypelaar niet goed begraven lagen. Zij lagen begraven op het kloosterkerkhofje van de Paters aan de Seminarieweg.

Hij nodigde een begrafenisondernemer uit om de zes de doden op te graven en daarna organiseerde hij een herbegrafenis met veel vertoon op Zuylen. Dat gebeurde op 29 oktober 1946.

Quadekker was een machtig man en hij had daar geen toestemming voor. Toen alles achter de rug was stuurde hij de rekening naar de Gemeente Breda. Die weigerde te betalen omdat er geen opdracht voor gegeven was. De Gemeente stuurde rekening door naar Defensie en naar eindeloos touw trekken kreeg de arme begrafenisondernemer een jaar laten zijn centen.

 Tekst en foto: Jos van Alphen.

top


8 juni 2010

Pools zeilteam van officieren uit Zagan in Antwerpen en Breda.

 

     
 

Deze reis was een idee van kapitein Wiesław Woźniak uit het commando van de 11e Lubuska Cavalerie Pantserdivisie in Żagan om contacten met de militairen uit het Poolse Leger die tijdens de tweede wereld oorlog in West Europa hebben gevochten, aan te knopen. De bestaande contacten te versterken en nieuwe contacten aan te leggen. Ook de graven van de gesneuvelde Poolse militairen in België en Nederland te bezoeken. En in het bijzonder stelden ze op prijs het bezoek aan het graf van generaal Stanislaw Maczek in Breda.

Dit jaar besloten zij met het jacht van de Poolse Oorlogsmarine van Gdynia naar Antwerpen met een team en van Antwerpen naar Gdynia met ander team te varen. Dat alles vanaf 24 mei tot 23 juni 2010. Leden van het Bestuur van het Verbond van Poolse Oud-strijders & Veteranen van de 1e Pantserdivisie van Generaal Maczek in België vzw hebben hun in Antwerpen ontvangen en tijdens hun hele verblijf begeleid.

Op dinsdag, 8 juni jl. zijn Wadec Salewicz en Stas Szamrowicz, uit ons Bestuur, bij het bezoek van deze delegatie uit Zagan ("zeilers") in Breda geweest. Op het Pools Militaire Ereveld aan de Ettensebaan waren natuurlijk ook een aantal leden van de Belgische 1e Poolse Pantserdivisie. Na dit bezoek is het gezelschap naar Lommel gereden.

Tekst: K. Stopa – Konowrocka          Foto’s: Stas Szamrowicz 

top


 

 

  

 

  Last update: 28-07-2015  © Vereniging 1e Poolse pantserdivisie Nederland   Contact 076-5415041

Naar boven