Fotoalbum Beveren - vereniging 1e poolse pantser divisie nederland

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Fotoalbum Beveren

75ste verjaardag bevrijding door Poolse pantserbrigade gevierd

n Beveren is zaterdag de 75e verjaardag gevierd van de Bevrijding. Dat gebeurde onder meer met een optocht op de Grote Markt en plechtigheden aan de oorlogsmonumenten.
Precies 75 jaar geleden, op 14 september 1944, kwamen troepen van de Eerste Poolse Pantserdivisie in Beveren aan en twee dagen later kon de bevrijding van Beveren gevierd worden. Dat gebeurde zonder oorlogsgeweld en zonder bloedvergieten. In Kallo lag dit anders en volgde de bevrijding pas drie dagen later. Omdat Kallo belangrijk was voor de verdediging van de haven van Antwerpen, hadden de Duitsers daar versterking laten aanrukken. De Polen slaagden er uiteindelijk in om op 19 september ook Kallo te bevrijden. De inwoners van Doel moesten nog wachten tot 17 oktober.

Die bijzondere gebeurtenissen worden nog elk jaar herdacht, maar om de 75ste verjaardag extra in de verf te zetten, had het Vredesgenootschap Axis dit jaar een tentoonstelling opgezet rond de veertien Poolse veteranen die na de oorlog hier zijn gebleven en met een Beverse in het huwelijksbootje waren gestapt. Zaterdag werd ook hulde gebracht aan het standbeeld van Generaal Macszek in de Van Gervenstraat. Als afsluiter was er in CC Ter Vesten nog een vredesconcert door de Koninklijke Militaire Muziekkapel van de Gidsen en een muzikaal vuurwerk in het kasteeldomein Cortewalle.

Poolse bevrijders vonden 75 jaar geleden Bevers lief: “Terugkeer naar eigen land was onmogelijk door communistisch bewind”

In totaal kozen veertien Poolse veteranen ervoor om zich definitief in Beveren te vestigen. “Uiteraard was de reden in de eerste plaats de liefde, maar ze konden eigenlijk niet terugkeren naar hun eigen land”, legt Tony uit. “Polen stond intussen onder communistische bewind en de leden van de pantserdivisie werden beschouwd als landverraders. Het heeft mijn vader veel pijn gedaan dat hij afscheid moest nemen van zijn vaderland.”

Mijn vader leerde mijn moeder pas na afloop van de oorlog kennen. Hij was teruggekeerd naar Beveren om een trouwfeest bij te wonen, zij was ook aanwezig en de vonk sloeg over. Een jaar later zijn ze zelf getrouwd.

Ook Tony, die in 1957 werd geboren, ondervond nog lang de gevolgen van koude oorlog tussen West en Oost. “In die tijd kreeg een kind automatisch de nationaliteit van de vader. Pas in 1960 ben ik samen met mijn vader tot Belg genaturaliseerd. Niet dat het veel problemen opleverde, maar voor mijn vader was het moeilijk om werk te vinden. Hij was een tijdje aan de slag in een garage en kwam uiteindelijk terecht bij een ‘draadtrekkerij’ in Hemiksem. Ik ondervond ook soms moeilijkheden. Een schoolreis naar Aken had heel wat voeten in de aarde omdat we de grens over moesten. De bus werd bij de terugkeer tegengehouden om te controleren of ik er wel degelijk op zat.”
Ook Tony, die in 1957 werd geboren, ondervond nog lang de gevolgen van koude oorlog tussen West en Oost. “In die tijd kreeg een kind automatisch de nationaliteit van de vader. Pas in 1960 ben ik samen met mijn vader tot Belg genaturaliseerd. Niet dat het veel problemen opleverde, maar voor mijn vader was het moeilijk om werk te vinden. Hij was een tijdje aan de slag in een garage en kwam uiteindelijk terecht bij een ‘draadtrekkerij’ in Hemiksem. Ik ondervond ook soms moeilijkheden. Een schoolreis naar Aken had heel wat voeten in de aarde omdat we de grens over moesten. De bus werd bij de terugkeer tegengehouden om te controleren of ik er wel degelijk op zat.”

Ook Tony, die in 1957 werd geboren, ondervond nog lang de gevolgen van koude oorlog tussen West en Oost. “In die tijd kreeg een kind automatisch de nationaliteit van de vader. Pas in 1960 ben ik samen met mijn vader tot Belg genaturaliseerd. Niet dat het veel problemen opleverde, maar voor mijn vader was het moeilijk om werk te vinden. Hij was een tijdje aan de slag in een garage en kwam uiteindelijk terecht bij een ‘draadtrekkerij’ in Hemiksem. Ik ondervond ook soms moeilijkheden. Een schoolreis naar Aken had heel wat voeten in de aarde omdat we de grens over moesten. De bus werd bij de terugkeer tegengehouden om te controleren of ik er wel degelijk op zat.”

Belgisch paspoort, maar hart is Pools
Vader Eugeniusz zou zijn ouders, het grootste deel van de familie en zijn geboorteland nooit meer terugzien. “Zijn oudste zus is in de jaren zeventig wel op bezoek gekomen en uiteraard is hij met de vijf andere broers
en zussen wel blijven corresponderen. Ik heb trouwens nog altijd een brief liggen van zijn vader, mijn grootvader dus. Die koester ik wel. Ik spreek zelf maar een klein mondje Pools en heb nu een Belgisch paspoort, maar in mijn hart voel ik me toch Pool. In 2010, mijn vader was toen al tien jaar overleden, ben ik met mijn eigen gezin en mijn moeder naar Polen getrokken en hebben we onder meer Krakau en Auschwitz bezocht. Dat is een reis geweest die diepe indruk heeft nagelaten.”

75 jaar na de bevrijding is Tony nog altijd bijzonder trots op wat zijn vader en zijn legermakkers hebben betekend. “Toen mijn vader al die oorlogsverhalen vertelde, hing ik aan zijn lippen. Ik merk dat de Polen in deze regio nog altijd op handen worden gedragen. Er zijn straatnamen naar vernoemd, er is een standbeeld op de Vesten,… het doet wel deugd dat ze niet zomaar vergeten worden.”
Vader Eugeniusz zou zijn ouders, het grootste deel van de familie en zijn geboorteland nooit meer terugzien. “Zijn oudste zus is in de jaren zeventig wel op bezoek gekomen en uiteraard is hij met de vijf andere broers en zussen wel blijven corresponderen. Ik heb trouwens nog altijd een brief liggen van zijn vader, mijn grootvader dus. Die koester ik wel. Ik spreek zelf maar een klein mondje Pools en heb nu een Belgisch paspoort, maar in mijn hart voel ik me toch Pool. In 2010, mijn vader was toen al tien jaar overleden, ben ik met mijn eigen gezin en mijn moeder naar Polen getrokken en hebben we onder meer Krakau en Auschwitz bezocht. Dat is een reis geweest die diepe indruk heeft nagelaten.”

75 jaar na de bevrijding is Tony nog altijd bijzonder trots op wat zijn vader en zijn legermakkers hebben betekend. “Toen mijn vader al die oorlogsverhalen vertelde, hing ik aan zijn lippen. Ik merk dat de Polen in deze regio nog altijd op handen worden gedragen. Er zijn straatnamen naar vernoemd, er is een standbeeld op de Vesten,… het doet wel deugd dat ze niet zomaar vergeten worden.”
Vader Eugeniusz zou zijn ouders, het grootste deel van de familie en zijn geboorteland nooit meer terugzien. “Zijn oudste zus is in de jaren zeventig wel op bezoek gekomen en uiteraard is hij met de vijf andere broers en zussen wel blijven corresponderen. Ik heb trouwens nog altijd een brief liggen van zijn vader, mijn grootvader dus. Die koester ik wel. Ik spreek zelf maar een klein mondje Pools en heb nu een Belgisch paspoort, maar in mijn hart voel ik me toch Pool. In 2010, mijn vader was toen al tien jaar overleden, ben ik met mijn eigen gezin en mijn moeder naar Polen getrokken en hebben we onder meer Krakau en Auschwitz bezocht. Dat is een reis geweest die diepe indruk heeft nagelaten.”

75 jaar na de bevrijding is Tony nog altijd bijzonder trots op wat zijn vader en zijn legermakkers hebben betekend. “Toen mijn vader al die oorlogsverhalen vertelde, hing ik aan zijn lippen. Ik merk dat de Polen in deze regio nog altijd op handen worden gedragen. Er zijn straatnamen naar vernoemd, er is een standbeeld op de Vesten,… het doet wel deugd dat ze niet zomaar vergeten worden.”

Nieuw hoofdstuk van hun leven
Nog tot 15 september kan men in de foyer van CC Ter Vesten de tentoonstelling ‘Poolse liefde, Beverse huwelijken’ bezoeken. Het gaat om een initiatief van het vredesgenootschap Axis. Voorzitter Ann Cools is blij dat er eens een ander beeld kan getoond worden van de Poolse bevrijders. “Ze hebben zwaar geleden in de oorlog en dit is ontegensprekelijk een tekenend deel van hun leven geweest. Maar voor de rest waren zij, net als iedereen, gewoon op zoek naar rust, naar het geluk binnen een gezin, een gewone job. Ze wilden een toekomst in vrijheid en tevredenheid uitbouwen. De erkenning was er, de medailles werden toegekend, maar dat was het dan ook. Ze konden niet rekenen op een of andere financiële tegemoetkoming, van geen enkele internationale, laat staan Belgische, instantie. In Beveren hebben ze echter een nieuw hoofdstuk van hun leven aangesneden. Het zou mooi zijn dat deze tentoonstelling vroegere vriendschappen terug zou kunnen doen opbloeien en resulteren in een jaarlijkse reünie.”

     

In Beveren was namens het bestuur F.Olejek en C.Nowak aanwezig.

Hieronder een kleine colage van deze herdenking.

 
    Vereniging 1e Poolse Pantserdivisie Nederland  © 2002-2019                                                                                  Website X5 Evolution 12
Copyright 2016. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu