Stowazyszenie 1-szej Polskiej Dywizji Pancernej Niderlandy       

Generał.Maczek

Krótki źyciorys generała Maczka

Pierwsza strona

Kontakt

Cmentarze

Cel

Stowazyszenie

Galeria fotografii

Program

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stanisław Władysław Maczek urodził się 31 marca 1892 roku w miejscowości Szczerzec, niedaleko Lwowa, znajdującej się wtedy na terenie monarchii austrio-węgierskiej, jako syn prawnika. Uczył się w Gimnazium, wypełnił obowiązek służby wojskowej jako oficer rezerwy i w latach 1910-1914 studiował na uniwersytecie we Lwowie. Po wybuchu I-szej wojny światowej musiał zgłosić się w pułku strzelców tyrolskich, gdzie służył jako dowódca kompanii między innymi na frońcie włoskim.

W latach 1919 i 1920 dowodził szybkim akcjom swojej ruchliwej jednostki w walkach przeciw ukraińskiej a później sowiecko-rosyjskiej armii. Po zakończeniu wojny okazało się, że jego trzej bracia, a w tym jego brat bliźniak, Franciszek, polegli.

To zmobilizowało go do wybrania wojskowej kariery w nowej polskiej armii. Jako utalentowany żołnierz z długim doświadczeniem bojowym, został w wieku 30 lat awansowany na podpułkownika i w latach 1924-1927 studiował w Wyższej Szkole Wojskowej.

W roku 1938 został komendanten 10-tej brygady kawalerii zmotoryzowanej, pierwszego całkowicie zmotoryzowanego oddziału Wojska Polskiego.

We wrześniu 1939 roku, podczas niemieckiego ataku na Polskę, walczyła jego brygada nieustannie przeciw trzem silniejszym niemieckim dywizjom w południowo-wschodniej części Polski. Ponieważ jego żołnierze nosili czarne skórzane płaszcze i stawiali silny opór, byli nazywani przez Niemców “Czarna Brygada”.

Po tym jak wykorzystano wszystkie możliwości obrony, generał Maczek otrzymał rozkaz przedostania się z pozostałą jeszcze częścią brygady na Węgry. W dniu 19 września 1939 roku, brygada przekroczyła granicę i została internowana przez Węgrów w fortach niedaleko Budapesztu. Pułkownik Maczek wykorzystał szansę ucieczki i z wieloma swoimi żołnierzami udał się do Afryki Północnej a następnie do Francji, gdzie został awansowany na generała brygady. W lutym 1940 roku został dowódcą polskiej lekkiej dywizji zmotoryzowanej powstałej z 10-tej brygady kawalerii zmotoryzowanej. Ze swoją jeszcze niezupełnie zorganizowaną brygadą stoczył bitwę z armią niemiecką na południowy-wschód od Paryża w czerwcu 1940 roku.

Z powodu braku paliwa i amunicji zmuszony był zaprzestać dalszej walki w okolicach Montbard. W dniu 22 lipca 1940 roku skapitulowała armia francuska a Polacy otrzymali rozkaz zniszczenia swojej broni i przedostania się do Anglii aby stąd kontynuować walkę. Generał Maczek przybył do Anglii po długiej podróży przez Marsylię i Algierię. W Anglii nalegał on u polskiego ministra wojny, generała Władysława Sikorskiego, o utworzenie polskiej, silnej, zmotoryzowanej dywizji pancernej. Jego starania zostały nagrodzone, kiedy w dniu 25 lutego 1942 roku, otrzymał oficjalny rozkaz zorganizowania Pierwszej Polskiej Dywizji Pancernej, pierwszej nowoczesnej jednostki w polskich siłach zbrojnych. W sierpniu 1944 roku, po inwazji w Normandii, dywizja odegrała decydującą rolę w odcięciu drogi uciekającej Siódmej Armii niemieckiej w okolicach miejscowości Falaise. Największym z wielu sukcesów generała Maczka było oswobodzenie Bredy, która dzięki jego ostrożnemu i taktycznemu postępowaniu nieuległa prawie wcale zniszczeniu. Za to otrzymał on w dniu 30 października 1944 roku honorowe obywatelstwo miasta Breda. Od 6 kwietnia 1945 roku kontynuowano walkę i duża część prowicji Wschodniego Drenthe oraz Groningen zostały wyzwolone przez dywizję. Następnie dywizja kontynuowała walkę w kierunku północno-wschodnich Niemiec. W dniu 3 maja 1945 roku, generał przyjął delegację miasta Wilhelmshaven składającą kapitulację dużego niemieckiego portu – siedziby marynarki wojennej.

Zaraz potem został generał Maczek mianowany na dowódcę Pierwszego Polskiego Korpusu w Szkocji i w dniu 20 maja 1945 roku przekazał dowództwo dywizji generałowi brygady, Klemensowi Rudnickiemu. W stopniu generała dywizji został on mianowany we wrześniu 1945 roku na Naczelnego Dowódcę wszystkich Polskich Sił Zbrojnych znajdujących się w Wielkiej Brytanii.  W roku 1947, po demobilizacji, generał Maczek osiedlił się wraz z rodziną na stałe w Edynburgu, stolicy Szkocji. Tutaj napisał swoje wspomnienia, które zostały wydane w formie książki pod tytułem “Od podwody do czołga”. Dnia pierwszego listopada 1990 roku został awansowany na generała broni. Generał Stanisław Władysław Maczek zmarł w dniu 11 grudnia 1992 roku w Edynburgu w wieku 102 lat. godnie z jego życzeniem został on pochowany wśród swoich żołnierzy na Polskim Wojskowym Cmentarzu Honorowym przy Ettensebaan w Bredzie.

Najważniejsze żródła:

“ Biografia Stanisław Maczek” - Zbigniew Mierzwiński,

 

1 2 3 5   

      

Najważniejsze odznaczenia

1 Virtuti Militari (3e, 4e en 5e klasse)
2 Orde van Oranje-Nassau (Commandeur) 
3 Orde van het Bad (Commander) 
4 Légion d'honneur (Commandeur)
5 Distinguished Service Order

11 grudnia 1994 roku zmarł Stanisław Maczek w Edinburgu w wieku 102 lat.
Zgodnie z jego ostatnią wolą został on pochowany wśród swoich żołnierzy na Polskim Honorowym Cmentarzu Wojskowym znajdującym się przy ulicy Ettensebaan w mieście Breda.

 

 

Polski Honorowy Cmentarz Wojskowy znajdujący się przy ulicy Ettensebaan w mieście Breda.

 

  Ostatnia aktualizacja:21-02-2014  © Stowarzyszenia 1-szej Polskiej Dywizji Pancernej Niderland Kontact (31)-76-5415041

Na górę